Strawberry Field

2007-02-19T08:36:00.000-08:00

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, ένας από τους λαμπρότερους λατινοαμερικανούς συγγραφείς του αιώνα που μας πέρασε, έχει αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή για λόγους υγείας: καρκίνος στους λεμφαδένες. Η κατάστασή του μοιάζει να επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα. Η αποχαιρετιστήρια επιστολή που ακολουθεί φέρεται να εστάλη από τον συγγραφέα στους φίλους του και χάρη στο Ίντερνετ έφτασε και σε μας. Πρόκειται για ένα πραγματικά συγκινητικό κείμενο...
"Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτάπου λέω εδώ. Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν, αλλά γι' αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι οιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ' ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τατριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ' αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα. Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ' αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουνστον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα σ' αγκάλιαζα και θα σου 'δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' έβλεπα, θα έλεγα "σ' αγαπώ" και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μάς δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα 'θελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν' το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγνώμη", "συγχώρεσέ με", "σε παρακαλώ","ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ' τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα."

2006-11-20T10:10:00.000-08:00

Ο ΜΥΘΟΣ ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΗΝΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΕΘΥΣΜΕΝΟΥΣ
Όλοι τούτοι οι κύριοι βρίσκονταν μέσα
όταν εκείνη μπήκε ολόγδυτη
εκείνοι είχαν πιει κι άρχισαν να τη φτύνουν
εκείνη δεν καταλάβαινε τίποτα
μόλις βγαλμένη απ’ το ποτάμι
ήταν μια σειρήνα που είχε χάσει το δρόμο
οι βρισιές κυλούσαν πάνω στη λεία σάρκα της
η προστυχιά σκέπασε το χρυσό της στήθος
εκείνη δεν ήξερε να κλαίει
γι’ αυτό δεν έκλαιγε
δεν ήξερε να ντύνεται γι’ αυτό δεν ήταν ντυμένη
τη στιγματίσανε με τσιγάρα και φελλά αναμμένα
και γελούσαν μέχρι που κυλίστηκαν στην ταβέρνα
χάμω απ’ τα γέλια
εκείνη δε μιλούσε γιατί δεν ήξερε να μιλάει
τα μάτια της είχαν χρώμα έρωτα μακρινού
τα μπράτσα της ήταν χτισμένα από δίδυμα τοπάζια
τα χείλη της σκιστά στο φως του κοραλλιού
κι ευθύς από τη θύρα τούτη βγήκε
και μόλις μπήκε στο ποτάμι έγινε κατακάθαρη
έλαμψε σαν άσπρη πέτρα στη βροχή
και δίχως να κοιτάξει πίσω κολύμπησε ξανά
κολύμπησε ως το ποτέ πια
ως το πού πεθαίνουν.
PABLO NEROUDA

2006-11-15T06:20:00.000-08:00

"Τα καψουροτράγουδα"
Διαβάζω αυτά που μόλις έγραψα και μου φαίνονται σαν να ακούω τους στίχους κάποιου καψουροτράγουδου. Γιατί, σε ποιον δεν έχει τύχει να βαλαντώσει στο κλάμα ακούγοντας ένα τραγούδι, το οποίο, υπό άλλες συνθήκες, θα του φαινόταν τουλάχιστον χαζό; Πραγματικά, μου είναι πολύ δύσκολο να παραδεχτώ ότι έφτασα στο πάτωμα ακούγοντας το «Ματώνω» της Πέγκυ Ζήνας. Και αυτό έγινε χθες! Ντροπή…

2006-11-15T06:13:00.000-08:00

Σωτήρη μου,
Χθες με μάλωσες κι εγώ στενοχωρήθηκα. Εντάξει; Δεν με έχεις συνηθίσει σε τέτοια, άλλωστε...

2006-11-15T01:03:00.001-08:00

Θα σταματήσω να βάζω κανέλα στον καφέ μου. Κι εγώ χάρηκα που επιτέλους γύρισες από την πρωτεύουσα της πρώην αυτοκρατορίας (και δεν εννοώ την Κωνσταντινούπολη)! Καλά μου τα λες, μπας και στρώσω, αν και δύσκολο το βλέπω...

2006-11-15T01:03:00.000-08:00

2006-11-13T23:48:00.000-08:00

ΡΕΘΥΜΝΟ, 13/11/06, Δευτέρα
Φίλτατε Νίκο,
Με αεροπλάνα και βαπόρια… Σε μία μόνιμα μεταβατική κατάσταση σε μία μεταβαίνουσα φάση. Με αυτήν την ασυναρτησία που μόλις έγραψα, εννοώ (νομίζω;) ότι επειδή ακριβώς είναι μεταβαίνουσα, δεν γίνεται να είναι ταυτόχρονα και μεταβατική. Κατάλαβες; Κοινώς, παπαριές! Σε δουλειά να βρισκόμαστε, έτσι για να έχουμε να λέμε.
Η μέρα σήμερα ήταν αυτό που λέμε ‘δύσκολη’. Πήρα το πλοίο. Ξύπνησα στις 5:00 το πρωί με μια αλλοπαρμένη και αλαλάζουσα γριά να σκούζει πάνω από το κεφάλι μου: «Ξύπνα! Κοπελιά! Φτάσαμε! Ξύπνα!». Και το χειρότερο ήταν το κροτάλισμα της μασέλας. Και φυσικά, το πλοίο είχε ακόμη τουλάχιστον μισή ώρα μέχρι να δέσει στο λιμάνι. Απλώς, η γριά είδε φωτάκια στον ορίζοντα και ήταν σαν να είδε χαράς στα σκέλια της! Ξύπνησα στη ζώνη του λυκόφωτος και έκανα σιωπηρές δεήσεις στον Χάρο να έρθει να την πάρει, επιτέλους! Άργησε πολύ, δεν το έχει καταλάβει; Κάπως έτσι κύλησε και η υπόλοιπη ημέρα, η οποία συνοπτικά είχε τις εξής μεταβάσεις:
6:00Λιμάνι Χανιά – Κτελ Ρεθύμνου
7:00 Κτελ Ρεθύμνου – ηρωική επιτυχής προσπάθεια ευρέσεως ταξί για το σπίτι
8:00 Σπίτι – Πανεπιστήμιο
18:00 Πανεπιστήμιο – Σπίτι
21:00 Θέλω την μαμά μου!
Και βέβαια, όλα αυτά τα έκανα πάνω στις απίστευτα όμορφες – καινούριες – άβολες γόβες μου. Μεγάλη επιτυχία, επίσης!
Δεν είμαι σε κατάσταση να σκεφτώ και μάλιστα σοβαρά. Το μυαλό μου (ποιο?) είναι σαν ένα σάπιο κουνουπίδι. Σκέψου ένα κουνουπίδι και έναν εγκέφαλο με τις σχετικές πτυχώσεις, έλικες και αύλακες. Δεν μοιάζουν; Τώρα σκέψου ένα σάπιο κουνουπίδι και θα βρεις πώς είναι ο εγκέφαλός μου (ποιος? ξανά!).
Σταματάω να γράφω ασυναρτησίες, γιατί υπάρχει κίνδυνος να πάρεις τα βουνά και έχει κρύο και θα κρυώσεις. Παλιότερα είχε και λύκους, αλλά επειδή ήταν Κακοί, οι Καλοί τους σκότωσαν, όπως κάνουν – άλλωστε – με όλους τους Κακούς. Κι έτσι, τώρα δεν έχουμε λύκους.
Είμαι η Ρενάτα και νυστάζω.

ΡΕΘΥΜΝΟ, 14/11/06, Τρίτη
Είναι πρωί, νυστάζω και πρέπει να στρώσω τον κώλο μου στο διάβασμα. Καλά γαμήσια, δηλαδή! Χθες σου έγραψα το προηγούμενο, αλλά δεν σου το έστειλα γιατί με πήρε ο Μορφέας στην αγκαλιά του. Θα σου ξαναστείλω γραμματάκι το βράδυ.

2006-11-04T08:10:00.002-08:00

"Το παρελθόν είναι μέρος της τωρινής μας συνείδησης - σχηματίζει τους φακούς μέσα απ' τους οποίους βιώνεται το παρόν"

(Irvin Yalom - 'Στο ντιβάνι')

...και η αλυσίδα των ανεπαρκών εραστών μεγαλώνει...

2006-11-04T08:10:00.001-08:00

(Irvin Yalom - 'Στο ντιβάνι')

...και η αλυσίδα των ανεπαρκών εραστών μεγαλώνει...

2006-11-04T08:10:00.000-08:00

(Irvin Yalom - 'Στο ντιβάνι')

...και η αλυσίδα των ανεπαρκών εραστών μεγαλώνει...

2006-10-29T00:22:00.000-07:00

Καληνύχτα.
Με κούρασε πολύ η Κυριακή.
Πολλή Κυριακή για έναν άνθρωπο.
Και συ να είσαι ένα ποτήρι
στο πάνω-πάνω ράφι
που δε φτάνω.

Κι ύστερα όλ'αυτά τα Κολωνάκια που κατέληξα
μεγάλωσαν την κούραση.
Μπορεί να έφταιγε ο καιρός,
κάτι σα φθινοπωρινός
και λίγο σα χαμένος

(Κική Δημουλά)

Γιατί έπρεπε να βρω αυτό πρωί-πρωί;

Το σίγουρο είναι ότι δεν θα πάω στο Κολωνάκι...

2006-10-29T00:19:00.000-07:00

Καλέ, άλλαξε η ώρα; Πόσο χαίρομαι κάθε χρόνο τέτοια μέρα που κερδίζω μία ώρα! Αν και θα την ξαναχάσω σε 6 μήνες...

2006-10-26T04:03:00.000-07:00

Σωτήρη μου,
Και να που η τεχνολογία θα μας κάνει το χατήρι! Εφόσον η τεμπέλα-αναβλητική-αλλοπαρμένη φίλη σου δεν αποφασίζει να πάρει τον κώλο της και να πάει σε ένα γαμημένο ταχυδρομείο να σου στείλει τα γράμματα που σου γράφει εδώ κι ένα χρόνο, θα σου γράφει εδώ. Και τι που οποιοσδήποτε θα μπορεί να μας διαβάζει; Εμένα δεν με ενοχλεί. Εσένα; Αν σε ενοχλεί, θα σταματήσω να σου γράφω. Αν και γνωρίζω ήδη ότι δεν έχεις τέτοια ηλίθια κολλήματα.
Μου λείπεις και μάλιστα μου λείπεις πολύ. Όπως θα δεις και από τα γράμματά μου - αν αξιωθώ να σου τα στείλω κάποτε - υπάρχουν κάποια πράγματα, που μόνο σε εσένα μπορώ να τα πω, γιατί λέγοντάς τα, καταλαβαίνω κι εγώ τη σημασία τους. Θα συνεχίσω μετά... από την συγκατάθεσή σου!
Σε αγαπάω, φίλε μου!

2006-10-03T06:20:00.000-07:00

Πάλι μέσα σε ένα πλοίο! Πάλι! Γράφοντας μελαγχολικές σκέψεις, οι οποίες έχουν ως αποδέκτες άγνωστους παραλήπτες! Όπως και οι συνεπιβάτες μου. Υπάρχουν κάποιοι με το χαμόγελο του "πάω διακοπές". Κι εγώ τους ζηλεύω!

2006-09-27T06:55:00.000-07:00

Φθινόπωρο! Βροχές! Μελαγχολία! Με αυτήν τη σειρά. Και ενώ είχα αρχίσει να το συνηθίζω, κι ενώ είχα πείσει τον εαυτό μου ότι η κατάσταση δεν είναι και τόσο χάλια όσο φαίνεται, κάνει την εμφάνισή του αυτός για να μου θυμίσει πώς είναι να ζεις ξανά. Προσπαθώ να καταπνίξω τις τάσεις λυρισμού, να μην αφεθώ στην παράνοια του έρωτα, να κλείσω τα μάτια μου και να βουλώσω τα αυτιά μου, αλλά μάταιος κόπος. Δεν θέλω να ακούγομαι σαν μία 15χρονη έρωτοχτυπημένη έφηβη, αλλά ούτε και σαν μια 30χρονη κυνική πιπίτσα. Μπορώ να βρω έναν χώρο και να χωθώ κάπου ενδιάμεσα;

2006-09-19T09:46:00.000-07:00

Τελικά, το πρόβλημα είναι ότι είμαι υπερβολικά αργή. Σε όλα. Μου πήρε τρεις μήνες και κάτι να φιλοτιμηθώ να μάθω πώς λειτουργεί αυτό, που με τόσο μεράκι, χαρά, φιλότιμο, κλπ. είχε φτιάξει το κουτάβι μου για μένα.

2006-07-17T03:31:00.000-07:00

Πριν από 15 μέρες ξύπνησα 30 ετών...

Σήμερα ξύπνησα 30 ετών. Κι εκεί που θα έπρεπε κάτι να έχει αλλάξει, όλα μένουν τα ίδια. Απαράλλαχτα. Πανομοιότυπα. Αμετάβλητα. Πάντοτε αυτή η λέξη μου προκαλούσε γέλια. Ίσως γιατί μου αρέσει που τελειώνει σε ‘βλήτα’. Άσχετο!
Σήμερα ξύπνησα 30 ετών. Κι εκεί που θα έπρεπε η σκέψη μου να έχει κάποιον έστω και υποτυπώδη ειρμό, αυτή εξακολουθεί να είναι ασυνάρτητη και συγκεχυμένη. Ένα κουβάρι όλα. Περιμένουν εμένα μπας και αποφασίσω κάποια στιγμή να τα ξεμπλέξω. Κι από την άλλη, ρωτάω τον εαυτό μου: Και γιατί να μπω σε αυτόν τον κόπο; Ποιος να τρέχει; Και γιατί να τρέχει; Μπορεί να αποφασίσω να υποδυθώ τον ρόλο του Μεγάλου Αλεξάνδρου και, αντί να ξεμπερδέψω το κουβάρι, να το πετάξω!
Σήμερα ξύπνησα 30 ετών. Και ξύπνησα μόνη μου. Αυτό πονάει τόσο πολύ, που δεν θα ήθελα να το αναλύσω περαιτέρω. Κυρίως πονάνε οι αναμνήσεις των δικών μου λαθών. Πονάνε οι εικόνες που θα ήθελα να κάνω κάτι, το οποίο όμως εγώ έδιωξα αδέξια. Πόσο μοιάζουν ηχητικά αυτές οι δύο λέξεις και πόσο διαφορετικές είναι! Πάντως, το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο. Ξύπνησα μόνη μου! Δεν με νοιάζει να ψάξω να βρω ποιος έφταιγε και γιατί, ποιος είχε το ρόλο του θύτη και ποιος του θύματος. Για ποιον λόγο να το κάνω όλο αυτό; Για να χάσω κι άλλο χρόνο;
Σήμερα ξύπνησα 30 ετών. Και δεν το κατάλαβα πώς έγινε. Αλήθεια! Ήταν εκεί, αλλά εγώ δεν το έβλεπα. Οι μέρες περνούσαν, οι μήνες διαδέχονταν ο ένας τον άλλο, οι εποχές εναλλάσσονταν, αλλά δεν το λάμβανα υπόψη, εθελοτυφλούσα. Είχα επιλέξει να το προσπερνώ, να μην του δίνω σημασία. Πίστευα ότι με αυτόν τον τρόπο το ξόρκιζα. Αλλά αυτό την είχε στήσει στη γωνία και καιροφυλαχτούσε. Με περίμενε. Εξάλλου, ήταν σίγουρο ότι θα φτάσω. Και έφτασα.
Σήμερα ξύπνησα 30 ετών. Και ήρθε η ώρα να δράσω. Αποφάσισα να πετάξω το ρόλο της παθητικής αντιμετώπισης της ζωής μου. Καιρός να παύσω να περιμένω δανεικές χαρές. Καιρός να αρχίσω να διεκδικώ τις χαρές μου. Όλο αυτό θα το κάνω για μένα. Εξάλλου, δική μου είναι η ζωή. Γιατί να αποφασίζει άλλος για το πόσο χαρούμενη είναι η ζωή μου; Ανεξαρτήτου αποτελέσματος, εγώ θα το διεκδικώ. Μπορεί και να μην το αποκτήσω ποτέ. Τουλάχιστον, όμως, θα γνωρίζω ότι προσπάθησα και δεν περίμενα απλώς να έρθει από μόνο του.
Σήμερα ξύπνησα 30 ετών. Και θα αναφέρω αυτό που είπε η φίλη μου: «2 ½ πτυχία (ε;), ένας μεγάλος (πελώριος) έρωτας, μερικά καλά (+κακά) γκομενάκια, φίλους που σε λατρεύουν και cocktails. Τι άλλο ήθελες δηλαδή για τα 30 κοπελιά;».
Σήμερα ξύπνησα 30 ετών. Και δεν με χάλασε. Η θεώρηση της μελλοντικής ζωής μου άρχισε ήδη να δείχνει πιο ενδιαφέρουσα. Τελικά, μου αρέσω στα 30.
Καλημέρα!